Biuro Karier Politechniki Łódzkiej

42 631 27 39, 42 631 20 98

Masz jakieś pytania? Napisz do nas. Kliknij tutaj: biuro@biurokarier.p.lodz.pl

  • Badanie kompetencji
    • Szukaj pracy
    • Przeglądaj CV
    rozwiń opcje wyszukiwania pokaż wszystkie aktualne oferty

    Artykuł miesiąca

    Czerwiec 2019

    O poszukiwaniu pasji w życiu.

     

    Czy pamiętasz, kiedy byłeś dzieckiem? Robiłeś różne rzeczy i nie myślałeś sobie, jakie korzyści będziesz z tego miał. Kierowała tobą ciekawość i podekscytowanie. Byłeś pełen energii, przyjemnych uczuć i emocji. Po prostu się bawiłeś. Jeśli coś lubiłeś, po prostu to robiłeś.

    Częstą bolączką wielu dorosłych ludzi jest brak radości z tego co robią. Wielu z nich mówi, że nie widzą sensu, że brak im satysfakcji, czują, iż powinni znaleźć swoją pasję. Czy dzieci też mają takie problemy? Otóż nie. Tak naprawdę nie musisz znajdować swojej pasji, ponieważ wystarczy tylko, że nie będziesz jej ignorował. Może też mówisz sobie – cóż uwielbiam szachy, ale przecież na tym nie da się zrobić pieniędzy. A chociaż spróbowałeś? To nie brak pasji jest problemem, tylko priorytety. Może mówisz sobie: „Raczej powinienem zostać prawnikiem - z tego będę miał na przysłowiowy chleb”. Ale kto powiedział, że musisz zarabiać pieniądze, na tym co kochasz. Czy dla pieniędzy musisz oddawać każdą sekundę swojego życia? 

     

    Czym jest pasja?

    Pasja to uczucie, emocja i energia. Pasję czujemy i wyrażamy, a nie robimy czy uprawiamy. Pasja nas motywuje, inspiruje.

    Podstawowym błędem wielu ludzi jest poszukiwanie pasji gdzieś w świecie, na zewnątrz. A trzeba sobie jasno powiedzieć, pasja nie rodzi się na zewnątrz, pasja jest w naszej reakcji, jest energią wewnętrzną. Czyli rodzi się w nas samych, w naszym wnętrzu. To energia, która napędza. Pewne rzeczy nas pasjonują, a pewne rzeczy nie.  Pasja to jest emocja, to jest uczucie, a więc nie można jej wyrzucić. Można natomiast ją zagłuszyć poprzez myślenie typu: z tego nie będę mieć pieniędzy, to głupie, to może kiedyś... Możesz pasję ignorować np. nie mam na to czasu, przecież mam pracę i rodzinę. Możesz racjonalizować –  to strata czasu, a ile z tego będę miał? czy będę w tym najlepszy?  

    Badania pokazują, że ludzie są nieszczęśliwi bo nie odkryli, nie podążyli za pasją. Nawet jak mają dobrą pracę, robią karierę to po pewnym czasie czują, iż czegoś im brakuje. Chodzi właśnie o tę inspirację w nas, czy robimy rzeczy, które nas pasjonują i cieszą. Owszem, życie stawia warunki – nie marnuj czasu, osiągaj wyniki, realizuj cele. To wszystko jest bardzo ważne, lecz aby zachować zdrowie psychiczne niezbędne jest wybieranie czegoś, co sprawia Ci radość, bez konkretnego celu.

     

    Jeżeli chodzi o pasję trzeba sobie powiedzieć, że są dwa rodzaje ludzi. Ci, którzy od wczesnego dzieciństwa wiedzą co jest ich pasją, wiedzą co porywa ich serce i biegną w tym kierunku. Wybierają taki zawód, który jest ich pasją. To są szczęściarze i wybrańcy losu pomyślisz. Pewnie są utalentowani w sposób szczególny. Możemy nazwać ich ”czepkami” od „w czepku urodzony”.

    Druga grupa to ludzie, którzy nie wiedzą co jest ich pasją, nie wiedzą jaką szkołę mają wybrać, na jakie studia mogą pójść i do jakiej pracy. Owszem mają jakieś pasje, ale je w skuteczny sposób zagłuszają czy ignorują. Czy to znaczy, że są pozbawieni pasji? Otóż nie, pasja została gdzieś pogrzebana, zignorowana. Można powiedzieć, że nie została jeszcze na nowo odkryta. Dobra wiadomość jest taka, że takich osób jest zdecydowanie więcej. Można ich nazwać skowronkami, które fruwają od drzewa do drzewa w poszukiwaniu gniazda.

    Czy w ogóle zadawałeś sobie to pytanie? Co jest moją pasją, jakie jest moje powołanie, co sprawi, że będę szczęśliwy. Najczęściej słucham takich odpowiedzi: nie wiem, nie mogę jej znaleźć, pasja jest dla wybranych,  ona jest tylko dla tych, którzy mają jakiś talent.

     

    Trzy kroki do odkrycia pasji.

    1 krok

    Aby odnaleźć tę emocję, nie myślmy jak na tym zarobić, nie myślmy, że musimy w tym być najlepsi, doskonali. Nie porównujmy się z tymi, którzy już w tym osiągnęli doskonałość. Przede wszystkim zauważmy najpierw to co nas ciekawi. To właśnie CIEKAWOŚĆ jest tą rzeczą, na którą powinniśmy zwrócić uwagę. Zadaj sobie pytanie co mnie ciekawi, za czym biegnie mój wzrok. Zatrzymaj się na chwilę i odkryj to w sobie. 

    Elizabeth Gilbert w swojej książce „Wielka magia”  metaforycznie opisuje właśnie skowronki, jako te osoby, które nie odkryły swojej pasji. Te piękne ptaki zbierają gałązki do swojego gniazda krok po kroku, gałązka do gałązki, a wreszcie powstaje gniazdo. Te gałązki to „ciekawości” a  pasja to zlepek ciekawości.  Ciekawość prowadzi poza schemat. Gilbert traktuje ciekawość jako pierwszy stopień do pasji. To kompas. Ciekawość jest najbardziej niedocenianą ludzką zaletą, niewykorzystywaną wystarczająco często.

    Czy może warto zamienić słowo pasja na ciekawość i po prostu za nią podążać.  Zaufać jej, że skoro coś Cię ciekawi, coś interesuje to, tak się dzieje nie bez przyczyny. To jest już pierwszy trop.

    2 krok

    Zwróć uwagę, na to, co boli Twoje serce. Czy są to cierpiące zwierzęta, dzieci, jakaś nieuleczalna choroba. Niektórzy z nas odnajdują pasję w tym wewnętrznym cierpieniu, niesprawiedliwości.

    Słowo "pasja" wywodzi się od łacińskiego słowa "cierpieć". Wymyślili je teologowie w XI w, aby opisać dobrowolne cierpienie Chrystusa. Życie często prowadzi nas do naszych pasji poprzez cierpienie — nasze własne lub zaobserwowane w życiu innych. Rodzi się w tobie pragnienie ofiarowania światu tego, czego sam nie dostałeś. Ale pasje rodzą się też z przypatrywania się cierpieniu innych. William Wilberforce stał się wybitną postacią. Przez dwadzieścia sześć lat prowadził w brytyjskim parlamencie kampanię przeciwko handlowi niewolnikami, co w konsekwencji w roku 1807 doprowadziło do uchwalenia ustawy zakazującej handlu ludźmi. Wilberforce patrzył na udrękę bliźnich i to nie dawało mu spokoju. Strumień pasji popłynął z wielką siłą, która ostatecznie doprowadziła go do jego powołania. Czyli nawet smutek i ból serca może zaprowadzić Cię do pasji.

    3 krok

    Obserwuj w sobie bardzo nieprzyjemną emocję – zazdrość. Najczęściej nie akceptujemy w sobie tego uczucia, ale nawet ta energia  może być wykorzystana. To może być uczucie, które można spożytkować.  Potraktujmy zazdrość jako narzędzie – szept duszy: „Ja też tak chcę” albo chcę czegoś podobnego. Posłuchaj swojej zazdrości, a może zaprowadzić Cię do inspiracji. Oczywiście nie chodzi tutaj o zawiść, która jest niszcząca i koncentruje się na odwecie. Chodzi tu o to uczucie ukłucia zazdrości pokazujące  nam, co jest dla nas cenne i wartościowe. A jeśli coś takie jest, to czemu po to nie sięgnąć?  Zazdrość to tęsknota za czymś czego nie robisz, a czujesz, że chcesz to robić. Dlatego ważne jest słuchanie naszych emocji, nawet tych trudnych. Wsłuchując się w te trudne uczucia można odkryć diamenty, a najczęściej podchodzimy do nich z przysłowiowym młotkiem, karcąc się, że tak czujemy, nie akceptujemy tego i nie pozwalamy sobie na nie.

     

     

    Pasja to szept, który pomijany i ignorowany powoduje ogromne cierpienie. Nie gwarantuje utrzymania i pieniędzy. Ale jest to coś czego nie możemy stracić. Pasja to nie praca, to nie hobby, to nie kariera i trzeba to rozróżnić. To coś bardzo silnego, czego nie możemy zatrzymać, to inspiracja. Czasami pasja staje się naszą pracą i fajnie, że tak może być. 

    Podsumowując, pasji nie trzeba szukać, bo nikt jej nie zgubił. Znaleźć można coś poza nami, a pasja jest w środku. Można ją odkryć, a w zasadzie uświadomić ją sobie. Pasja jest w każdym z nas. Można ją porównać do stanu uskrzydlenia, o którym pisał Mihály Csíkszentmihályi w „ Teorii przepływu”. Jest to uczucie, które wzbudza chęć podjęcia określonej czynności, dla samej radości z jej wykonywania. Nie koncentrujemy się na rezultacie, ewentualnych nagrodach lub karach, lecz całkowicie zatracamy się w przyjemności, którą dostarcza nam dana aktywność. Stan przepływu pozwala zaspokoić wewnętrzne potrzeby umysłu, osiągnąć rozwój psychiczny, doświadczyć prawdziwego poczucia szczęścia i spełnienia.

    Wiele okazji doświadczenia pozytywnego uskrzydlenia może zapewnić ludziom praca zgodna z ich indywidualnymi predyspozycjami, ponieważ to one skłaniają człowieka do zajmowania się daną aktywnością. W takim przypadku nagradzające jest samo poczucie satysfakcji z pełnego zaangażowania.

    Autor: Ewa Worotyńska – Kos (Doradca zawodowy w Biurze Karier Politechniki Łódzkiej)

    Rys: Aneta Komorowska 

     

     

    Maj 2019

    Inteligencja emocjonalna w życiu zawodowym

     

    Inteligencja emocjonalna to przede wszystkim umiejętność prawidłowego zarządzania własnymi emocjami oraz rozpoznawanie stanów emocjonalnych innych osób. Daniel Goleman i inni popularni autorzy twierdzą, że inteligencja emocjonalna (w przeciwieństwie do ilorazu inteligencji – IQ) jest plastyczna. Można ją wyszkolić i rozwijać przez całe życie, niezależnie od wieku czy naszych przeszłych doświadczeń. Inteligencja emocjonalna jest natomiast dziedziczona, ukształtowana przez doświadczenia z dzieciństwa. Stanowi klucz zarówno w budowaniu relacji z innymi ludźmi, jak i kierowaniu sobą ku osiąganiu większych celów. Daniel Goleman pisze: „Sukces w życiu zależy nie tylko od intelektu, lecz od umiejętności kierowania emocjami”. Powyższy cytat jest niezwykle prawdziwy, ponieważ emocje stanowią integralną część naszego życia i nie bylibyśmy w stanie bez nich funkcjonować. Zagadnienie inteligencji emocjonalnej coraz częściej pojawia się w kontekście rynku pracy oraz odnoszenia sukcesów zawodowych. Człowiek podejmując decyzje, kieruje się w życiu głównie emocjami, dlatego umiejętność właściwego ich wykorzystywania jest nieoceniona, szczególnie w środowisku zawodowym. Wg psychologów Travisa Bradberry i Jeane Greaves człowiek w ciągu godziny doświadcza dwudziestu siedmiu emocji. Trudne wydarzenia powodują wzrost hormonów stresu, ich duże nagromadzenie wywołuje nieprzyjemne  emocje: stres, złość, panikę. A skutki długotrwałego występowania hormonów stresu przyczyniają się do obniżenia funkcji zapamiętywania, spadku koncentracji oraz popełniania wielu błędów przy wykonywanej pracy.

     

    Goleman w swojej książce opisuje, że osoby posiadające wysoko rozwiniętą inteligencję emocjonalną, są ogólnie bardziej zadowolone z życia, mają lepsze relacje z bliskimi, są większymi optymistami, rzadziej wpadają w konflikty, rzadziej się rozwodzą i nie popadają w nałogi i w depresje tak często jak osoby, które tą inteligencję mają na niskim poziomie.  Inteligencja emocjonalna jest więc zdolnością, o którą zdecydowanie warto zadbać.

     

    Co wiemy o emocjach i jakie są strategie radzenia sobie z nimi?

    Emocje pojawiają się w nas niezależnie od naszej woli. Choć możemy nad nimi panować i w jakiś sposób je ukierunkowywać, to nie mamy bezpośredniego wpływu ma to, kiedy konkretne uczucie pojawia się, a kiedy znika. Jeśli ktoś powie nam, byśmy się zezłościli na niego ….raczej wątpliwe, abyśmy potrafili odpowiedzieć na tą prośbę. Trzeba przede wszystkim mieć świadomość , że emocje nie są ani „dobre”, ani „złe”, wnoszą do naszego życia cenne informacje. Doświadczamy ich natomiast jako przyjemne i nieprzyjemne. Możemy je jedynie podlewać, aby się rozwijały, lub też wyciszać, aby w nas nie dominowały. Emocji nie możemy zatem wybierać, bo nie mamy na nie bezpośredniego wpływu, mamy natomiast wpływ na naszą reakcję na pojawiające się emocje.

     

    Tych nieprzyjemnych np. lęku nie możemy wyrzucić do kosza. Próbujemy oczywiście się znieczulać, aby szybko się ich pozbyć. Stosujemy różne środki np. alkohol, zakupy. Z perspektywy regulacji emocji taki sposób radzenia sobie jest jak najbardziej korzystny, natomiast  jeśli ktoś reguluje się alkoholem czy narkotykami, to z czasem się uzależni. Na pewno lepiej pobiegać, iść na basen, sprzatać. Intensywny wysiłek fizyczny poprawia nastrój, podnosi energię i zmniejsza napięcie. Ale trzeba zwrócić uwagę,czego to napięcie dotyczy. Jeśli są to drobne stresy, to damy radę je wybiegać. Jeśli jednak dotyczy bolesnej przeszłości, jest konsekwencją traumatycznych zdarzeń, to bieganie będzie tylko ucieczką. Oczywiście, że bieganie nie rozwiązuje problemów. Ono pomaga, kiedy stres jest chwilowy.

     

    Inną strategia radzenia sobie z emocjami jest unikanie sytuacji , które potencjalnie mogą w nas wywołać nieprzyjemne i trudne dla nas emocje. Natomiast prowadzone badania przez 10 lat na ponad 1000 dorosłych osób wykazały, że te osoby które unikały emocji zdecydowanie częściej chorowały na depresję, doświadczały liczniejszych konfliktów w pracy oraz negatywnych zdarzeń jak zwolnienie z pracy. Wniosek jest taki, ze unikanie emocji stresogennych zmniejsza nasze zasoby, czyli pozbawiamy się możliwości uczenia się i uodparniania.

    Niektórzy maskują i ukrywają emocje.

     

    Strach przykrywamy uśmiechem, maskujemy żartem. Zgadzamy się na rzeczy, które budzą wstręt, którymi w głębi serca gardzimy. Takie ukrywanie emocji, niezależnie od tego, czy sprawy dzieją się w pracy, czy w domu, jest niezdrowe.

     

    Najczęściej maskujemy poczucie winy i wstydu, jak również zakłopotanie. To nie leży w interesie naszego ciała i nie do końca da się te emocje ukryć. Wstyd to emocja, która jest młodsza od strachu. Pojawiła się kiedy musieliśmy ustanawiać normy i je łamać przy okazji tworzenia  cywilizacji. Ale z emocjami jest jak z pianinem elektrycznym, gdy jest podłączone do prądu korzystamy z całych gam dźwięków, gdy odłączymy od prądu, nie słyszymy nic. A więc nie da się odłączyć jednej niechcianej emocji. A nawet jeśli uda nam się znieczulić , to znieczulamy się na wszystkie emocje. Tymczasem, jeśli człowiek potrafi odczuwać, pozwala sobie na wszystkie emocje, wszystko ma.

     

    Wszystkie emocje są nam potrzebne, jak i wszystkie dźwięki w pianinie elektrycznym. Emocje formowały się na drodze ewolucji i pomagają nam się przystosować do tego, co dookoła. One nam służą.

     

    Strach sprawia, że unikamy tego, co nam zagraża, wstręt może uratować nam życie, bo powoduje, że uciekamy od tego, co ma przykry zapach, smutek ułatwia odpoczynek, wyznaczamy granice dzięki temu, że czujemy złość. Każda emocja pojawia się w odpowiedzi na okoliczności zewnętrzne i jest nam potrzebna. Poprzez bodźce i ich interpretacje uruchamia się program, który jest adekwatny do zaistniałych okoliczności. Oczywiście czasy się zmieniły, niektóre nasze reakcje są nieadekwatne i mozna powiedzieć, że zostały nam po przodkach np. zastygamy w bezruchu. Określenie: „zastygł jak słup soli" Ta reakcja jest ewolucyjna i pochodzi od gadów, gdyż one nie widzą obiektów , które sie nie poruszają. A teraz naszego szefa traktujemy jak „gada”, a trzeba przyznać, że gadem nie jest, natomiast pamięć w ciele została.

     

    Jak konstruktywnie radzić  sobie z emocjami?

    Niestety w szkole i w domu nikt nie uczył nas jak zarządzać swoimi emocjami. A wręcz przeciwnie niektóre systemy wychowawcze mówią, że wyrażanie złości jest czymś złym, że nie wypada się złościć czy płakać. Powoduje to ogromne cierpienie i nieakceptacje tego, co się ze mną dzieje.

     

    Kluczem do zarzadzania emocjami i radzenia sobie z tymi mało przyjemnymi  jest umiejętność – zauważenie emocji w sobie – uważności co się ze mną dzieje, a następnie nazwanie tej EMOCJI. Samo nazwanie wcale nie jest takie łatwe, ponieważ w ten proces angażujemy korę przedczołową, czyli nasz racjonalny i logiczny umysł. W przypadku silnych emocji ta struktura mózgu jest wyłączona na korzyść ciała migdałowatego. To właśnie w układzie limbicznym, gdzie znajduje się ciało migdałowate dzieje się strategia: walcz lub uciekaj.  A więc zarządzanie, kształtowanie emocji odbywa się poprzez nadanie odpowiedniego znaczenia danej sytuacji, czyli poprzez korę przedczołową.  

     

    Nauczenie się zarządzania emocjami nie należy do łatwych, ale nie jest też niemożliwe. By odnieść w tym sukces, należy zarówno zrozumieć mechanikę działania emocji u siebie i u innych ludzi, jak i przećwiczyć odpowiednie narzędzia radzenia sobie z konkretnymi emocjami

     

    Podsumowując inteligencja emocjonalna i wynikające z niej umiejętności mają pozytywny wpływ na funkcjonowanie człowieka w świecie również zawodowym. Osoby mające wyższe zdolności emocjonalne lepiej sobie radzą w życiu zawodowym i częściej odnoszą sukcesy, są  efektywniejszymi liderami, a także lepiej radzą sobie podczas rozmów o pracę.

    Składowe inteligencji emocjonalnej:

    1) Samoświadomość – Umiejętność zrozumienia własnych emocji oraz ich związku z podejmowaniem decyzji. Ja wiem co się ze mną dzieje! Ja wiem kim jestem.

    2) Samokontrola – zarządzanie emocjami ,umiejętność kształtowania emocji w zgodzie z własną wolą. Nie oznacza tylko wyciszanie emocji, ale oznacza budowanie emocji pozytywnych.

    3) Samoakceptacja – umiejętność akceptowania siebie

    3) Motywacja – skłonności emocjonalne, które prowadzą do nowych celów lub ułatwiają ich osiągnięcie.

    4) Sumienność – umiejętność w obszaru zadaniowego

    5) Adaptacja – umiejętność z obszaru zadaniowego

    6) Empatia – uświadamianie sobie uczuć, potrzeb i niepokojów innych osób, umiejętność spojrzenia na sprawę z punktu widzenia drugiej osoby.

    7) Umiejętności społeczne – umiejętność wzbudzania u innych pożądanych reakcji

     

    Autor: Ewa Worotyńska – Kos (Doradca zawodowy w Biurze Karier Politechniki Łódzkiej)

    Rys: Aneta Komorowska 

     

     

    Kwiecień 2019

     

     

     

    Nasz temperament a wybór stanowiska pracy.

     

    Temperament stanowi zespół względnie stałych cech osobowości. Ma podłoże biologiczne, to znaczy, że dziecko przychodzące na świat ma już określony zespół cech stanowiących podstawę dla kształtowania się jego osobowości. Badacze od wielu lat starają się wyodrębnić rodzaje temperamentu. Mimo, że każdy z nas jest inny, to jednak można przypisać nam pewne cechy wspólne, które zostały sklasyfikowane do czterech typów. Należy pamiętać, że dużą rzadkością są osoby, które należą tylko do jednego z czterech typów. Najczęściej mamy jeden dominujący temperament oraz drugi o mniejszym natężeniu.

    Człowiek, który pragnie efektywnie funkcjonować w społeczeństwie oraz dopasować swój temperament do stanowiska pracy, powinien dobrze orientować się w swoich stałych predyspozycjach i sposobach reagowania, jak również rozpoznawać cechy  współpracowników, aby lepiej się z nimi komunikować i budować zdrowe relacje.

     

    Cztery typy temperamentu:

    Za twórcę koncepcji temperamentu uważa się Hipokratesa ( V w p.n.e), który porównał naturę człowieka do czterech podstawowych soków w organizmie człowieka. Są nimi: krew, flegma, żółta żółć i czarna żółć. Tą koncepcją zafascynował się Galen w II w n.e i nadał tym typom temperamentu nazwy, w zależności który z soków jest dominujący.

    • Sangwinik – dominuje krew
    • Flegmatyk – dominuje flegma
    • Choleryk – dominuje żółć
    • Melancholik – dominuje czarna żółć

     

    Zacznijmy od wesołego i pozytywnego sangwinika, czyli duszy towarzystwa, który wśród ludzi czuje się jak ryba w wodzie. Jego energetycznym zasilaczem są właśnie ludzie. Cechuje go spontaniczność, ekspresyjność, twórczość i kreatywność. Jest to osoba gadatliwa, przyciąga do siebie ludzi, zjednuje sobie przyjaciół. Ma dar motywowania innych do działania. Sangwinik doskonale się sprawdzi w pracy z ludźmi, np. sprzedawca, przedstawiciel handlowy, recepcjonista, doradca, animator czasu wolnego itd. Należy pamiętać o tym, aby jego praca nie była rutynowa i szablonowa, ponieważ nie znosi nudy. Działa w sposób dość chaotyczny, może być roztargniony. Bywa niepunktualny. Dobrze sprawdza się w pracy kreatywnej. Sangwinik czuje się niekomfortowo, gdy pracuje w samotności i jego zajęcia są rutynowe np. wpisywanie danych do Excela.

    Motywator: uznanie

    Wartość dla organizacji: praca z i poprzez ludzi

    Styl zarządzania: motywuje

    Styl sprzedaży: prezentuje, tworzy relacje

    Styl komunikacji: rozmawia z kimś

     

    Drugi typ temperamentu to melancholik. Słowo klucz to perfekcyjność. Jest niezwykle uporządkowany, zorganizowany. Woli nie rzucać się w oczy, w przeciwieństwie do sangwinika. Dba o szczegóły i jakość. W swoich działaniach wytrwały i precyzyjny. Ma analityczny umysł, doskonale radzi sobie z trudnymi zadaniami, gdzie inni nie mogą sobie poradzić. Melancholik dużo wymaga od siebie i od innych. Potrzebuje raczej spokojnej pracy, która będzie miała określone zasady i procedury w związku z tym nie lubi pracy pod  presją czasu. Pod płaszczykiem perfekcji kryje się człowiek uczuciowy, wrażliwy i delikatny. Bywa nastrojowy, przewrażliwiony, pesymistyczny. Kontakty interpersonalne nawiązuje z trudnością, ale w stosunku do osób, z którymi utrzymuje bliskie relacje, jest lojalny, stały i wierny. Melancholik dobrze sprawdzi się jako analityk, naukowiec, specjalista, ekspert, księgowy, bibliotekarz, farmaceuta, inżynier, laborant.

    Motywator: Zasady i procedury

    Wartość dla organizacji: specjalizacja/jakość/wysoki standard

    Styl zarządzania: poprzez zasady

    Styl sprzedaży: szczegóły i detale

    Styl komunikacji: pisze

     

    Choleryk to przede wszystkim niezależność i rządza władzy. Jest to typ optymistyczny, uważa się za lepszego od innych. To indywidualista, który chodzi własnymi drogami. Jest niecierpliwy, nietolerancyjny, autorytatywny, narzuca swoją wolę. Bywa gwałtowny. Jego pewność siebie i silna wola jest wyczuwalna. Są to urodzeni przywódcy i kierownicy. Są nastawieni na cel, a nie na ludzi. Potrafi delegować zadania i nadzorować.  Decyzje podejmuje szybko i zazwyczaj trafnie. Uwielbia zmiany i nowe wyzwania. Jest to typ, który ma bardzo dużo energii i potrzebuje ciągłego działania. Nie zależy mu na przyjaźni, ludzi traktuje instrumentalnie. Jego podstawowe pytanie, co ja będę z tego miał ?  8 – godzinna praca biurowa dla choleryka będzie przekleństwem. Dobrze sprawdzą się w sprzedaży, w marketingu, w zarządzaniu oraz wdrażaniu nowych wizji.

    Motywator: władza

    Wartość dla organizacji: osiąganie celu

    Styl zarządzania: rządzi

    Styl sprzedaży: domyka

    Styl komunikacji: mówi do kogoś

     

    Ostatnim, czwartym  typem jest flegmatyk. Poznamy go przede wszystkim po tym, że jest powolny, bierny, życzliwy, opanowany, spokojny i powściągliwy. Jest osobą zadowoloną z życia, nie ma dużo wymagań. Trudno go zrazić, jedynie bardzo silny bodziec może go wyprowadzić z równowagi. Flegmatyk nie lubi zmian i źle się czuje w nowych i nieoczekiwanych sytuacjach. Stresuje go szybkie podejmowanie decyzji oraz kierowanie zespołem. Może mieć deficyty w sferze wyrażania emocji, a więc może trzymać innych na dystans. Otoczeniu jawi się jako osoba bardzo opanowana i zrównoważona. Zaletą flegmatyka jest to, że potrafi słuchać, dlatego też może być dobrym doradcą i przyjacielem. Dobrze będzie się odnajdywać w dobrze zorganizowanej pracy, ze ściśle wyznaczonym zakresem obowiązków. Osoby te są raczej analityczne i skrupulatne. Nie przeszkadzają im rutynowe zadania, świetnie sprawdzą się w pracach biurowych, księgowych, organizacyjnych.

    Motywator: bezpieczeństwo

    Wartość dla organizacji: wsparcie

    Styl zarządzania: organizuje, koordynuje

    Styl sprzedaży: świadczy usługi, wspiera

    Styl komunikacji: słucha

     

    Przed wyborem przyszłego stanowiska pracy warto się zastanowić jaki mamy temperament, dzięki temu w przyszłości możemy uniknąć stresujących sytuacji, zniechęcenia, frustracji i irytacji, które to mogą doprowadzić do wypalenia zawodowego.

    Najwyższy już czas przejąć kontrolę nad swoją karierą. Planowanie ścieżki zawodowego rozwoju, polega przede wszystkim na określeniu, czego oczekujesz od pracy oraz w jaki sposób zrealizować ten cel. Nawet chwila przeznaczona na refleksję i planowanie może pomóc Ci w wybraniu takiej drogi zawodowej, która spowoduje iż poczujesz się szczęśliwszy i bardziej spełniony.

    Znajdź pracę dopasowaną do Twojego temperamentu, gdzie Twoje mocne strony będą doceniane i wykorzystywane. Buduj swoją markę osobistą na bazie głębokiego zrozumienia siebie, stylu komunikacji, czynników motywujących i wartości dla organizacji.

    Jeśli chcesz wykonać profesjonalny test temperamentu zgłoś się do Biura Karier PŁ.

    Autor: Ewa Worotyńska – Kos (Doradca zawodowy w Biurze Karier Politechniki Łódzkiej)

     

     

     

    Jak i gdzie szukać praktyk zawodowych?

     

    Rozwijające praktyki mogą stanowić kamień milowy na Twojej drodze zawodowej. Aby zbliżyć się do wymarzonej pracy, zadbaj o profesjonalne i wyróżniające się dokumenty aplikacyjne. Regularnie przeglądaj oferty pracy i szukaj różnych możliwości, by lepiej poznać branżę.

     

    1. Rozgrzewka - przygotuj CV i list motywacyjny

    Studiując wybrany kierunek, już wiesz, jakie praktyki chciałbyś odbyć. CV to Twoja wizytówka, dlatego przygotuj ją tak, by zainteresować potencjalnego pracodawcę. Pamiętaj m.in. o zasadzie odwróconej chronologii oraz estetyce dokumentów rekrutacyjnych. Nie martw się, jeśli nie masz jeszcze doświadczenia w danym obszarze. Ważne, żebyś znał swoje cele zawodowe. Przedstaw w CV wszystkie prace, które wykonywałeś do tej pory, z wyszczególnieniem obowiązków na stanowiskach. Nie zapominaj o dodaniu informacji o udziale w kołach naukowych, wolontariatach etc. Ważna jest sekcja „umiejętności”, w której powinny znaleźć się zarówno umiejętności miękkie (np. odporność na stres, analityczne myślenie), jak i umiejętności twarde (np. obsługa pakietu Office czy znajomość języka obcego z wyszczególnionym poziomem zaawansowania). Twoja motywacja i zaangażowanie powinny być bardzo widoczne zarówno w CV, jak i w liście motywacyjnym. W tym drugim opisz jasno i klarownie swój cel z argumentacją, dlaczego to właśnie Ciebie szukał pracodawca.

     

    W stworzeniu życiorysu pomoże Ci kreator CV: https://cv.pracuj.pl/

           2.      Do praktyk… gotowi, start - gdzie szukać ofert?

    • Biuro karier

    Znajduje się na Twojej uczelni - możesz wybrać się tam osobiście, ale też przeglądać stronę www i śledzić aktualności, ogłoszenia firm, oferty pracy i praktyk.

    • Targi pracy

    Targi pracy to okazja, by spotkać potencjalnego pracodawcę/rekrutera i osobiście wręczyć mu swoje CV. Możesz porozmawiać z przedstawicielami firmy, dowiedzieć się więcej o warunkach pracy, możliwościach rozwoju, realizowanych projektach itp.

    • Oferty praktyk i staży na Pracuj.pl

    Poszukiwanie atrakcyjnych ofert praktyk w dzisiejszych czasach jest możliwe bez wychodzenia z domu lub… uczelni. Tyle możliwości niesie za sobą Internet. Filtry na portalu Pracuj.pl ułatwiają znalezienie wymarzonej posady. Oznaczenie odpowiedniej kategorii i ustalenie wymiaru pracy pozwoli ograniczyć czas na szukanie praktyk do minimum. Opcja powiadomień na email z aktualnymi ofertami może sprawić, że to praca sama znajdzie Ciebie! :)

     

    Oferty praktyk i staży znajdziesz tutaj: https://www.pracuj.pl/praca/praktyki;kw

     

     

     

    Jesli chcesz przeczytać inne nasze artykuły - zapraszamy poniżej do archwium.

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

      Kalendarium

      Czerwiec 2019

      Pn Wt Śr Cz Pi So Ni
      1 2
      3 4 5 6 7 8 9
      10 11 12 13 14 15 16
      17 18 19 20 21 22 23
      24 25 26 27 28 29 30
      • 5JOBS
      • BDI
      • HR Excellence
      • praca